|
Deelnemers
|
VerslagenHel van Egmond, Siebengebirgsmarathon, Marathon Zeeland, Luik Bastenaken Luik, Liechtenstein, Prorailrun eens en nooit weerZaterdag 8 mei was de dag van het eenmalige loopevenement over een bijzonder parcours van 9 km. Na het spektakel bij de nieuwe IJsselbrug bij Hattem een week eerder ging de aandacht van Prorail nu uit naar Kampen-Zuid. Het bijzondere aan de loop was de deels onverharde ondergrond: ingeklonken zand, zoals langs de vloedlijn aan zee. De vrees was dat na regelval het extra zwaar zou worden en zodoende konden alleen ‘ervaren' lopers zich inschrijven. Vanaf het toekomstige NS-station liep het parcours over het nog maagdelijke spoortalud in de richting van de nieuwe Drontermeertunnel. Na 3 km zand was er ter afwisseling een tunnelbuis van beton, 600 meter langzaam naar beneden en vervolgens 600 m omhoog. Het keerpunt was vlak na het eind van de tunnel. Om het de ervaren lopers niet al te zwaar te maken hoefde niet opnieuw dezelfde 3 km zand tot de finish afgelegd worden zoals oorspronkelijk de bedoeling was. De organisatie haalde bakzeil door een asfalt parallelweg te benutten. Slechts de laatste kilometer was het nog ploeteren door het kapotgelopen zware zand zodat van een eindsprint bij menigeen niet veel terecht kwam. De organisatie was prima voor elkaar, en dus was de sfeer ook perfect. 600 lopers kwamen over de streep (Racetimer) tussen 30.14 en 1.08.58. We liepen trouwens allemaal een PR. Tineke bedankt voor de tip van deze loop via het gastenboek, je had zelf met gemak de damesbeker kunnen pakken. Peter Theuwissen
De Hel van Egmond 2010Hoofdrolspelers: Geert Tjarks, Rik Braakman, Henk Sikkens. Het is zaterdag 9 januari 2010, om 14.00 uur deelt de organisatie mede dat de halve marathon van Egmond op 10 januari niet door gaat!! Reden oa. slecht begaanbaar parcours, slecht weervoorspelling, negatief advies hulpdiensten. We kregen het slechte nieuws door via een SMS van Geert. Na wat SMS contact over en weer hebben we besloten om de halve marathon van Egmond samen te gaan lopen. Start 11.00 uur (10 januari) op de Boulevard Noord. We gingen gelijk maar het strand op en lieten de 3 kilometer door het dorp voor wat het was. Eenmaal op het strand hadden we de wind in de rug en we kregen het al snel warm. De muts en handschoenen verdwenen in de jaszakken. Sommige stukken van het strand waren slecht, voor je het door had stond je tot over je enkels diep in het zand ( bedekt met sneeuw) . We liepen door tot de strand afgang waar we om hoog moesten de duinen in, echter alles was wit en leek dus op elkaar waardoor we dus een strand afgang te ver uitkwamen. Naar enig beraad besloten we om dan hier maar omhoog te gaan. Tot onze knieën door de sneeuw omhoog tot op de duintop waar een snijdende ijskoude noord oosten wind ons verwelkomde (gevoelstemperatuur ongeveer -13 graden) dus de muts weer op en handschoenen aan. Glijdend naar beneden het voor ons onbekende duin gebied in. Na enige kilometers omzwervingen ( soms tot onze kuiten door de sneeuw, we hebben de 3 kilometer van het dorp ruimschoots goed gemaakt) kwamen we weer terecht op het parcours van de halve marathon ( ter hoogte van het hek nadat je de officiële strand afgang bent opgegaan ) Al glibberend en glijdend (sommige stukken kon je echt niet lopen) zetten we de tocht voort (schaatsen waren op dat moment geen overbodige luxe). Geert neemt nog wat foto's onderweg en voor zag ons van drinken. Er zaten ook stukken tussen die goed te belopen waren maar je moest er niet aandenken hoe dit eruit zou zien nadat er duizenden lopers er over heen waren gegaan. Ter oriëntatie liepen we van wegbewijzering (paddestoel) naar weg bewijzering. Uiteindelijk kwamen we uit op de bloedweg ( bekend bij degene die deze halve eerder heeft gelopen). Het laatste stuk en dan het dorp weer in onder de vuurtoren langs,bocht naar links, laatste bocht naar rechts ( ter hoogte van het restaurant de Zilte Zoen, kun je trouwens goed eten tegen een schappelijke prijs) op naar de finish. Althans zo hadden we het bedacht, wat bleek nadat we vertrokken waren hadden ze de finish inmiddels afgebroken. Dus zijn we maar door gelopen tot waar wij dachten dat de finish had gestaan. Des al niet te min deze (koude en zware) halve marathon hadden we voor geen goud willen missen. Om in de term van Reinier Paping te spreken “ Koud, Koud zit tussen je oren “ (Deze barre tocht der tochten zal ongeveer over 47 jaar worden verfilmd met andere hoofdrolspelers, net als bij de tocht der tochten van 1963 ) Groeten van de drie hoofdrolspelers. (zijn reeds op zoek naar een goede regisseur). Siebengebirgs MarathonLaufen aus Leidenschaft im Adventswetter Het is zondagmorgen 13 december 2009. 06.00, koud, donker en op weg van Zwolle naar de Siebengebirgs Marathon. Een nieuwe uitdaging, een mogelijkheid voor Han om z'n grenzen op te zoeken maar ook to keep on running in the free world . Lekker warm in de auto tijdens de ruim tweeeneenhalf uur durende rit van Zwolle naar een besneeuwd Aegidienberg.
Unterwegs
Bij de doorgang bij drie kilometer, aan het eind van het heuveltje zie ik Han voor de laatste maal passeren tot de finish. IJzig koud, wandel ik achter de lopers aan, een mooie wandeling in gezelschap met een toeschouwster, tja dan sta je dan in je beste school-Duits. Terug naar de zaal/finish om op te warmen en te wachten tot de eerste lopers binnenkomen van de halve marathon. Heerlijk genieten in de zaal, maar de tijd is daar dat Han kan finishen dus hup naar buiten. Enthousiast loopt Han de laatste meters naar het Burgerh Even wat drinken, omkleden en hup op weg naar Bonn voor de jaarlijkse Kerstmarkt. De weg gevraagd naar de “kerstmarkt”, echter totaal onbegrip. Totdat Weihnachtsmarkt genoemd werd, toen was de weg snel gevonden. Een kop hete choco genuttigd, crepes etc gegeten, wat rond gekeken en spulletjes gekocht voor het thuisfront. De zon trok weg waarna het kouder en daarmee tijd om met een voldaan gevoel naar huis te rijden. Wellicht is dit voor de medelopers volgend jaar een mooie combinatie van lopen en daarna een kerstmarkt bezoeken?
Mit herzlichen Gruß von Han van den Berg und Arjo van der Veken. Ziel im Burgerhaus Aegidienberg
Marathon Zeelandzaterdag, 3 oktober 2009
Mijn roots liggen gedeeltelijk aan de Zeeuwse kust Dus een marathon lopen in Zeeland is een kleine must Tot voorbij delta-werk Neeltje Jans trachten te verstoppen in een groep Een maal op het strand aangekomen begint voor iedereen dezelfde coup Daar was het ieder voor zich, met het verstoppen was het voorgoed gedaan Natte voeten door het springtij, de vloed schonk ons een woelige baan 9 km mulzand, windkracht 7, waarvan 38 km vol tegen Na 42,2 km volledig gezandstraald op de Zeeuwse zand “wegen” Trap op trap af, heuvel op heuvel af Al met al 190 hoogte meters; dus nog een extra straf Onderweg een doedelzak, een dweilorkest en jezelf in de lachspiegel bekijken De supporters waren groots, deze steun deed mij verrijken Een bergmarathon is een bergmarathon, maar de Zeeuwse doet er qua beleving niet voor onder Nederland met zijn natuur, wind en zee; het is eigenlijk een klein wonder Na de finish een heerlijke massage en daarna aan de mosselen Om na gedane arbeid lichaam en geest weer goed aan te vullen Deze marathon gaat de Zeeuwse boeken in als de zwaarste editie ooit Rechtuit lopen was soms lastiger dan hardlopen Maar stoppen? Nee, dat nooit !
Sportieve groet, Han van den Berg 266ste / ca. 1000 gestart TopLuik Bastenaken LuikZaterdag 8 augustus 2009 hebben mijn broertje Joost (alias Kenny) LBL gefietst. Het verhaal hieronder vertelt de belevenissen van Frank en Kenny. LBL staat bekent als één van de zware wielerklassiekers welke in België gefietst wordt. De route voert vanuit Luik door de Ardennen richting Bastenaken en weer terug. Diegene wie de Ardennen een beetje kent kan zich voorstellen dat het een prachtige route is. Vrijdagmiddag 7 augustus zijn mijn broertje en ik vertrokken richting Luik. Het was een voorspoedige reis met een paar minuten oponthoud op de A50. Verder geen noemenswaardige drukte op de weg. Na 2,5 uur reden we Luik binnen. Na een aantal rondjes door Luik kwamen we uiteindelijk aan bij het Holiday inn hotel alwaar we ons startnummer en stempelkaart op konden halen. Daarna op zoek naar het hotel dat mijn broertje had geboekt. Het hotel zag er prima uit. De kamer was precies groot genoeg voor twee broers en hun fietsen. Nadat we waren geïnstalleerd hebben we een restaurant opgezocht alwaar we ons laatste avondmaal voor LBL zouden nuttigen. Het maal bestond uit koolhydraten (gebakken aardappelen) en eiwit (biefstuk). De vetten werden met een lekker sausje aangevuld. Aan dit deel van de voorbereiding zou het dus niet kunnen liggen. Tegen 11 uur lagen we in ons bedje. Ook dit deel van de voorbereiding was goed. Na een onrustige nacht werden we om 6.15 uur wakker. Nadat de meeste voorbereiding waren getroffen zijn we naar de ontbijtzaal gegaan voor wat stokbrood en een kopje thee. Hier was de eerste kink in de kabel van uitmuntende voorbereiding. Met een half stokbrood in je maag kom je op bergen als La Redoute en de Wanne niet erg ver. Maar goed, zoals eerder beschreven waren we tot aan het ontbijt goed voorbereid. AH had de afgelopen week snelle Jelle en bammetjes in de aanbieding, die hebben we dus gretig ingeslagen. Want zoals een echte Nederlander betaamt neem je alles mee uit Nederland, want stel je voor dat ze in België geen koek hebben!!! Om 7.30 uur stonden we aan de start van LBL. De speaker vertelde een verhaal over Frank en Andy Schleck , waarop mijn optimistische broertje nog grapte (toen nog wel) dat het Frank en Joost Eggink moest zijn. Nadat al gekheid op een stokje was gezet konden we dan eindelijk starten. Samen met 4000 andere fietsers begonnen we aan onze tocht van 177 km. Er waren drie varianten, te weten: 130 km, 177 km en 245km. Deze laatste afstand voor de echte bikkels. Na 6 km doemde het eerste “heuveltje” op. Een pittige klim van ongeveer 3 km. Vervolgens beleef de weg licht stijgen en dalen. Opeens was daar de Cote de Chambralles . Eerst dachten we dat we verkeerd zaten maar toen meerdere fietsers rechtdoor reden moesten wij er ook maar aan geloven. Het maximale stijgingspercentage was 20%. Waar ze dat maximum bepaald hebben weet ik niet maar het leek de hele weg wel 20%. De toon voor de rest van de dag was gezet. Gelukkig bleef het na deze puist een aantal km relatief vlak. In Vielsalm hebben we een korte pauze ingelast alvorens we onze borst nat konden gaan maken voor de volgende beklimmingen. De Wanne ( max 13%) klimt gedurende 2 km naar een hoogte van 540 meter. Na een steile afdaling, waarin we iets konden herstellen, stond de volgende uitdaging voor de deur. De Col de Stockeu met wederom een maximaal stijgingspercentage van 21% was een vervelende lange klim. Na 80 km was dit dan ook de nekslag voor mijn broertje. Vele minuten nadat ik boven was kwam Joost uitgeteld boven. Terwijl hij aan kwam fietsen zei hij dat hij de nieuwe Kenny van LBL was. Reden voor zijn vertraging was kramp in zijn bovenbenen. Gelukkig voor Kenny waren de daarop volgende km niet zo lastig. De weg glooide door het Ardennen landschap en af en toe zat er een korte beklimming in. Onze middagpauze hebben we bij een Spar supermarkt gehouden. Mars en cola stonden op het menu. Na deze energieboost konden we er weer tegenaan. Op km 144 stond het toetje van LBL te wachten. Cote de la Redoute. Micheal Boogerd heeft hier menig strijd gestreden. Zo ook alle 4000 deelnemers van LBL. Hoe getraind je ook bent de la Redoute doet altijd zeer. In 1,5 km stijgt de wegdek tot maximaal 20%. De endorfine giert tijdens de beklimming door je lichaam. Onder het moto “pijn is fijn” ben ik deze laatste strijd aangegaan. Gelukkig kon ik de klim volbrengen. Kenny had er (zoals je waarschijnlijk al verwacht) iets meer moeite mee. Hij heeft een deel lopend afgelegd. Het leuke vooruitzicht na de la Redoute is dat je vanaf de top alleen nog maar afdaalt. Met name de laatste 25 km gaan als een speer. Ik had me aangesloten bij een groepje dat de gang er goed in had. Tot mijn verbazing reden er in deze groep 4 dames mee. Zij schuwden het kopwerk niet. Over wie zijn/haar fietskwaliteiten dit wat zegt laat ik maar in het midden. Maar met een gangetje van 40-45 km over de weg racen vind ik best wel een prestatie. Na 177 km (8 uur fietsen) was de finish eindelijk in zicht. Kenny kwam 15 minuten later uitgeput maar zeer voldaan over de finish. Zijn conclusie van enkele uren geleden, “eens maar nooit weer”, was inmiddels bijgedraaid. Of hij ‘m ooit weer fietst is de vraag. Maar ik neem wel mijn petje af voor zijn prestatie. Volgend jaar op 14 augustus sta ik er in ieder geval weer. Wat een prachtige tocht! Frank Eggink
LiechtensteinSight Seeing Liechtenstein Zaterdag 6 juni 2009 deelgenomen aan de Marathon van Liechtenstein samen met nog 900 andere hardlopers, echter van Sight Seeing is bitter weinig terecht gekomen. De weervoorspelling kwam volledig uit : de gehele dag regen, zware bewolking, onweer, geen zon, dus lekker fris. De panorama-vergezichten zijn er dit keer bij ingeschoten.
Bij kilometer 14 ben je gewoon aan het bergwandelen. Ja, dan ga je wel even achter je oren krabben. De voorgaande 5 marathons dit jaar gingen "fluitend" tot aan de finish en nu ben je al in een vroeg stadium aan het wandelen! Maar ja, iedereen stond geparkeerd en snel wandelen ging net zo snel als dribbelen. Na 20 km was er een lange glibberige afdaling tot in Steg. Aldaar begon de tweede grote klim. Rond km 37 kwamen bij het finish-plaatsje Malbun. Dan hoor je de speaker al en zie je de finishpoort. Dan denk je, ach nog even een klein ommetje door een gezellig bergdorpje en dan aan de braadworst. Maar bij de volgende bocht zie je ineens heel in de verte nog steeds hardlopers, die nota bene stevig aan het klimmen waren.
Ja, dan ziet 5 km er in zo'n bergvallei eindeloos lang uit. Onderweg nog een paar keer door het sneeuw moeten lopen. Bij km 40 voor het eerst op mijn horloge gekeken, toen bleek dat ik nog precies 12 min had om binnen de 5 uur te finishen. Toen dacht ik yes , dat gaat lukken. Te meer omdat de laatste 2 km bergafwaarts ging. 200 meter voor de finish kwam zelfs de vijf uur-pacer (die ik alléén bij de start had gezien en gesproken) mij tegemoet wandelen. Ik vroeg hem: Schaffe ich es noch? En hij zei: Ja, Ja Locker, Locker!
Sportieve groet,
Han van den Berg. Top |
|||
Op naar het BurgerHaus waar de zaal klaar is voor deelnemers, begeleiders en finish. Omkleden en dan tien minuten wandelen naar de de start op de sintelbaan bij een hipisch centrum. Kriebels komen op, dan het startschot en Han en zo'n 900 halve en hele marathoni's zijn op weg in een mooi wit glooiend landschap. 
aus om in 3:51:07 te eindigen met ca. 650 Höhenmeter in de benen. 
Het echte klimmen begon al meteen in Vaduz (de hoofdstad) na 10 km. Na 12 km kwamen we voorbij het Schloss van Liechtenstein. Maar de Fürst zat dit jaar lekker warm bij de openhaard. 
Met een eindtijd van 4h56m heb ik 11 min afgesnoept van mijn Jungfrau-tijd. Hier spreekt dus een tevreden berg-loper, te meer omdat de geitenpaadjes spekglad waren en de gevoelstemperatuur af en toe om het vriespunt lag. Vervolgens snel mijn trainingspak aangetrokken om vervolgens mijn loop-vriend Hans Beltman bij de finish op te wachten. 