Op woensdag 2 november 2011 vertrokken Herman Zwakenberg, ikzelf met onze echtgenotes, zoon Maarten en voetbalvriend Daniël, en o.a. de lopers van de Stichting SMGK vanaf Schiphol naar het John F. Kennedy Airport te New York. De Stichting SMGK staat voor Stichting Marathonlopers voor het Gehandicapte Kind. We hebben ons vanaf augustus onder leiding van Marinus de Groot voorbereid op de marathon. We hadden een goede vlucht en kwamen ’s-Avonds om 20.00 uur Amerikaanse tijd aan. Daarna vertrokken we naar ons Hotel Hasbrouck Heights te New Yersey.       Het was een voortreffelijk hotel met iedere ochtend een uitstekend ontbijt. Zelfs de havermout was aanwezig. Dit kwam goed uit, want dat eet ik altijd voor een lange duurloop.

Wat hebben we geluk gehad met het weer in New York. De week ervoor was het nog ijskoud en lag er de nodige sneeuw. Toen wij in New York aankwamen waren alleen de restanten van de sneeuw nog aanwezig. Elke dag werd het weer een stukje beter.

We hebben veel gezien en genoten van deze mooie en schone stad en heel veel indrukken op gedaan. Zo bezochten we het Museum of Modern Art, het Empire State Building, het Guggenheim Museum, de musical “Sister Act” en hadden we een boottocht op de Hudson rivier . Op zaterdagmorgen hadden we een verkenningsloopje in het Central Park en toen begon de marathon toch wel een beetje te kriebelen. ’s-Avonds de spullen bij elkaar leggen, want we moesten al vroeg op de volgende dag. Om 04.30 opstaan en daarna eten en om 5.45 uur met de bus. Ik dacht slim te zijn en een klapstoeltje mee te nemen, zodat het lange wachten makkelijker zou worden. Ook Herman had zo’n stoeltje bij zich. Maar helaas, ik moest hem afgeven bij de controle. Herman had dit ook gezien en kon het stoeltje gauw verbergen en zo snel als Herman is, glipte hij met stoeltje en al wel door de controlepost. Gelukkig mocht ik af en toe van zijn stoeltje gebruik maken.

Herman startte om 09.40 uur. Ik startte om 10.10 uur.

Het was een geweldig festijn en wat heb ik genoten van het enthousiaste publiek en de vele muziekbandjes langs de weg. Doordat ik mijn naam op mijn shirt had geplakt, werd ik luidkeels aangemoedigd. Ook vele handjes heb ik getikt langs het parcours. Doordat er op elke mijl een drinkpost was, kon je niet goed in een bepaald loopritme komen. De eerste 30 km heb ik samen opgelopen met drie andere lopers van SMGK. Op 28 kilometer stonden onze supporters. We werden luidkeels toegejuicht en na een praatje gemaakt te hebben gingen we weer verder. Na 30 km ben ik in mijn eentje ben doorgelopen. Doordat ik in het begin veel met de rem erop had gelopen, kon ik het tempo tot het eind goed volhouden . Ik vond de weg naar het Central Park toe wel een vervelend lang stuk. Er kwam bijna geen eind aan, maar toen ik in het Central Park was, gaf dit een geweldige kick en kwam ik uiteindelijk juichend door de finish. Dit is een onbeschrijfelijk gevoel. Een jaar lang getraind en het einddoel gehaald. Herman in de mooie tijd van 4.15.41 en ikzelf in 4.16.56. De volgende dag stonden we in de New York Times. Wie had dat ooit gedacht. We hebben een onvergetelijke week gehad en kwamen op woensdag weer voldaan aan in ons ook mooie Zwolle.

Volgend jaar gaan we samen op voor Berlijn en zal ik proberen mijn eindtijd te verbeteren.

André Jorink

Herman en André doen de NYCM

 

 

Het is nu officieel bevestigd. Deze zomer was de natste zomer sinds mensenheugenis, of in ieder geval sinds 1906, het jaar waarin men zulke dingen gingen meten. Als buitensporter krijg je dat mee. Zin in een lange fietstocht vergaat je als je Nederland niet eens meer kan zien liggen op de buienradar. En dat hardlopen in de regen, tja… het blijft twijfelachtig. De doorgewinterde hardlopers hoor ik nooit klagen over regen, sterker nog, een frisse bui wordt bejubeld. Verhalen over heerlijke frisse zoete druppels die zachtjes neerdalen op zilte bezwete en hete lijven. Zo klinkt het bijna als een erotische ervaring. Natuurlijk ik snap het wel, regen verfrist, geeft lekker veel zuurstof in de lucht, en als je toch al nat bent van het zweet, wat maakt het dan eigenlijk nog uit?

Maar als ik de donkergrijze wolken al zie hangen stel ik mijn hardlooprondje toch nog maar even uit. Want wat nou als het niet bij een paar druppeltjes blijft, maar je een enorme hoosbui op je kop krijgt? Soppen in je schoenen, een shirt dat aan je huid blijft plakken en druppeltjes die via je wimpers in je ogen landen zodat je niks meer ziet?

Zo’n hoosbui als bij de Zwolse halve marathon dit jaar dus. Helemaal niet erg als je al bijna thuis bent en je zo door kan lopen naar een warme douche. Maar als je nog 10 kilometer verder moet lijkt me dat toch geen pretje.

Nou hoor ik wel eens dat er geen slecht weer bestaat, zolang je maar de juiste kleding draagt. Maar daar heb je met flinke regen toch een probleem. Een goede hardloop-regenjas bestaat niet. Althans, dat is mijn mening. Op de bekende websites met tips en tricks lees ik dat je het beste een dun regenjasje kan dragen van ademend materiaal. Dat gaat dus niet. Of een jas ademt óf hij is waterdicht, maar niet allebei tegelijk. Een jas die waterdicht is laat geen water door, niet van buiten naar binnen, maar ook niet van binnen naar buiten. Dus het zweet blijft binnen en de regen buiten. Hoe dan ook, nat word je.

Van de week ging ik naar Run 2 Day om onze mooie posters en flyers van de Stadshagenrun af te leveren, dus ik dacht nu vraag ik het maar even aan een expert. Hoe zit dat nou met regenjassen en windjacks? En inderdaad, een ademende dunne regenjas is er niet. Er werd mij geadviseerd om gewoon lekker zonder jas te lopen of een dun windjasje te dragen. Je koelt immers vooral af als het ook nog eens gaat waaien als je nat bent geregend.

Afijn, mijn eigen conclusie is dat ik mijn taktiek gewoon blijf volgen. Even buienrader checken en een blik door het raam en ik weet genoeg. En elke dag , ook deze zomer, is het wel een uurtje droog om te gaan lopen.

Loop je lange afstanden en wil je goed gewapend zijn tegen een stortbui? Deze tips kwam ik nog tegen:

Draag een pet met een klep, dat houdt de regen uit je ogen.

En dames, zorg dat je je tepels goed bedekt. Natte schurende kleding kan dezelfde schade veroorzaken als een hongerige drieling aan de borst. Nou dan weet je het wel. Dus vaseline smeren, afdekken met pleisters of op zijn minste een goedzittende sportbeha dragen.

En weet, na regen komt altijd zonneschijn!

 

 

 

 

Omdat ik toe was aan een nieuwe route kroop ik achter mijn laptop en toetste ik afstandmeten.nl in. Deze site staat naast de website van loopsport Zwolle en buienradar.nl in mijn hardloop top drie. Na een paar minuten heen en weer klikken had ik een mooi rondje van ongeveer 8 kilometer uitgestippeld langs de Zalkerdijk en de Zalkerveerweg.  Het was een koude zaterdagmiddag, maar het zonnetje scheen en de lucht was helder. Muts op, handschoenen aan en daar ging ik.

Door het fietstunneltje, bij fietsenmaker Schutte rechtsaf en al gauw liet ik de bebouwde kom achter mij en genoot ik van de rust. Een rij knoestige knotwilgen aan de slootkant, wat grazende schapen die me met malende kaken nastaarden. En altijd leuk om te zien,  de kangaroes van de familie Noordman die heerlijk lagen te genieten in het zonnetje. Al verbaast het me dat die dieren zich kennelijk zo makkelijk aanpassen aan onze koude winters als ze de hitte van Australië gewend zijn. Verder ging ik over de Zalkerveerweg. Op een blaffende hond en een eenzame wandelaar na kwam ik niemand tegen. De boerderijtjes lagen er vredig bij.  Het enige dat ik hoorde waren de zachte plofjes van mijn voetstappen en wat getjilp van vogeltjes.

Hoe bestaat het, dacht ik. Zo dicht bij de drukke stad waar iedereen altijd maar druk is en we de hele dag van alles moeten. Waar de laptop, blackberry en de vele stoplichten het leefritme bepalen.

Nee, dan dat heerlijke platte land, waar de tijd stil lijkt te staan....

Kris kras door Westenholte heen ging ik weer richting Stadshagen. Een half rondje langs de kinderboerderij en vervolgens over de fietsbrug weer terug naar huis.

Heerlijk ontspannen kwam ik thuis. Eigenlijk had ik niets bijzonder beleefd. Maar dat kleine stukje natuur zo dicht bij huis bleef mij bezig houden.  Ik wist dat ik er laatst iets over gelezen had, maar wat?  Na een paar minuten zoeken op internet kwam ik het weer tegen. De krantenberichten van de afgelopen maanden over de dijkverlegging die op stapel staat om het rivierwater meer ruimte te geven èn de verplaatsing van een grote schapenboerderij naar dit mooie stukje groen.

Vooral dat laatste houdt de gemoederen in en om Westenholte nu al meer dan een jaar bezig.

Op diverse nieuwssites lopen de discussies over dit onderwerp hoog op. Vooral de angst voor Q koorts met zo'n groot veebedrijf zo dicht tegen de bebouwde kom is een hot item.

Niks ontspannen en idyllische rust op het platteland dus. De klimaatveranderingen en de schaalvergroting in de landbouw hebben direct invloed op onze mooie hardlooproutes. Ik ben heel benieuwd hoe het allemaal verder gaat  daar aan de Zalkerdijk. Het lijkt er op dat de gemeente zich weinig aantrekt van de bewonersprotesten en alle plannen gewoon uitvoert.

De komende tijd zal ik regelmatig eens een rondje Zalkerdijk lopen. Ik hoop dat het allemaal meevalt en dat het uitzicht niet belemmerd gaat worden door megagrote en hoge stallen en dat we niet van de weg geblazen worden door ronkende vrachtwagens die af en aan gaan rijden.

Voor als nog  is het er prachtig en kunnen we genieten van een van de mooiste looproutes dicht bij huis!

 

Anderhalf jaar lang woon ik nu in Stadshagen. Toen ik voor het eerst met de auto door de wijk reed verbaasde ik mij over de grootte van deze Vinexwijk.  Toen wist ik nog niet wat er allemaal nog bijgebouwd zou worden.  Zonder crisis was het bouwen helemaal op volle snelheid doorgegaan, maar nu vind ik het ook verbazingwekkend hoe snel er nieuwe huizen verrijzen op de zandvlakten achter de voetbalvelden. Wie moeten daar toch allemaal gaan wonen?  Nu kunnen mensen in de wijk hun huis al niet aan de straatstenen kwijt!

Voor al dat bouwen was veel zand nodig. En veel van dat zand is afgegraven daar waar nu de Milligerplas ontstaan is.  Leuk, zo'n zwemplas geeft de wijk wat karakter, vooral nu er ook nog een echt strandhuis staat met terras waar het op een beetje zonnige zondagmiddag al gauw stampvol zit. Ik besluit eens een rondje Milligerplas te gaan lopen, dat water trekt nou eenmaal. Via het twistvlietpad, door het park richting Werkerlaan. En vandaaruit neem ik het wandelpad dat begint bij de haven. Ha, heerlijk, ik geniet van de rust en de watervogels en het uitzicht op het strand aan de overkant. Maar wat is dat, twee paaltjes markeren het einde van het pad, maar ik ben nog maar op eenderde van mijn rondje. Over het zand ga ik verder in een steeds grimmiger landschap. Bergen modder en grote gele waarschuwingsborden. 

Gevaarlijk terrein! Pas op! Drijfzand! Dit is geen recreatiegebied!  En dan kom ik uit op het fietspad naast de autoweg. Enigszins ontgoocheld loop ik verder. Rechts van mij zoeven de auto's voorbij en links kijk ik tegen roestig hekwerk aan met daarboven 3 rijen prikkeldraad. Als ik met veel moeite door de bosjes heen gluur kan ik de plas nog net zien. Ook hier weer de gele borden die mij waarschuwen. Verboden toegan! De ontbrekende letter maakt het alleen maar triester.  

 

De bouw is nog lang niet klaar, en er wordt nog steeds veel zand weggehaald bij de Milligerplas. Dat is te zien aan de sporen van rupsbanden over het zand en het fietspad. Ik hoop van harte dat er een heel mooi plan klaarligt ergens in het gemeentehuis voor een mooi pad rond de Milligerplas. Met zo min mogelijk paaltjes, hekjes en borden waarop je voor van alles en nog wat gewaarschuwd wordt. Dan zal het vast een drukte van belang worden met wandelaars, joggers, fietsers, rolschaatsers, en hondenuitlaters. Gezellig, als we elkaar een beetje de ruimte gunnen moet dat allemaal kunnen.

Terug loop ik even langs het strandhuis en luister ik zo onopvallend mogelijk naar het nieuwgezaaide gras naast het voetpad. Hoor ik misschien een bekende ringtone?

Dat zit zo: Toen het strandhuis er net stond was er nog geen gras, geen voetpad en vooral geen verlichting. Mijn liefhebbende echtgenoot R. had een gezellig feestje en liep op de tast naar de parkeerplaats. In het donker maakte hij een misstap en viel voorover, languit  in een enorme plas modder. Thuisgekomen (de autobekleding zag er niet uit, net als hijzelf!) merkte hij dat zijn mobiel weg was. We zijn nog gaan zoeken, maar hebben niks gevonden natuurlijk. Enkele dagen later is het pad aangelegd en het gras ingezaaid en de mobiel is nooit meer boven water gekomen.

Dwars door de wijk ben ik weer terug naar huis gelopen. Of het rondje Milliger voor herhaling vatbaar is? Voorlopig even niet,  maar ik hoop dat ik in de nabije toekomst weer een goede reden heb om het nog eens te proberen, namelijk een mooi nieuw pad zonder hinderlijke onderbrekingen.