Een presentatie geven voor een goed gevulde zaal? Ik doe het met plezier en zonder veel moeite . Powerpointplaatjes op de achtergrond, wat steekwoorden op papier en gaan met die banaan.  Ook een vergadering voorzitten met tien kakelende dames, daar draai ik mijn hand niet voor om.  Gesprekken voeren is sinds kort zelfs mijn beroep.  Gespreksvoering 2.0, de versie voor gevorderden.  Zeg maar gerust gesprekken met enige diepgang.  En na een flinke studie lukt ook dat mij aardig.

Maar dan de volgende situatie. Een staande receptie waar ik slechts een paar mensen vaag ken.  En daar sta ik dan met mijn glaasje lauwe jus d’orange.  Om mijzelf een houding te geven lees ik een oninteressant programmaboekje en loer  ondertussen quasi onopvallend om mij heen om een slachtoffer uit te zoeken, iemand om een praatje mee te maken.  En net als ik een leuke van te voren bedachte openingszin heb geuit, (natuurlijk een open vraag die uitnodigt tot een uitgebreid antwoord) maakt  mijn gesprekspartner zich na drie woorden uit de voeten, omdat hij iemand spot die hij echt nog even moet spreken. "Sorry hoor, ik spreek je later nog." Ja vast…. En daar sta ik weer en steek maar eens een pinda in mijn mond, want je moet toch wat……

Ach , het lukt ook eigenlijk best dat babbelen, maar wat ik mis zijn de spelregels. Ik houd van een agenda, een duidelijke doelstelling, het opstellen van een aantal aktiepunten, en duidelijk uitspreken wat nou eigenlijk de bedoeling is van een gesprek. Wie doet wat? En met welke reden?  Bij gebabbel blijft dat allemaal zo onduidelijk, zo vaag...

Je tast wat af. Ben jij aardig genoeg om eens bij op de koffie te gaan? En zit je daar eigenlijk wel op te wachten? Hebben we wat met elkaar gemeen? Komen we samen ooit voorbij de babbelfase of zeggen we zomaar wat tegen elkaar om de tijd te doden?

Ook als nieuw lid van de loopgroep kreeg ik onvermijdelijk met het babbelfenomeen te maken.  Natuurlijk ging ik bij de loopgroep voor de gezelligheid.  Mensen leren kennen die in ieder geval één hobby met elkaar delen, het hardlopen.  Nou vind ik het hardlopen en babbelen nog best lastig om te combineren. Als het tempo even wat hoger ligt loop ik te hijgen als een oud paard, en krijg ik er geen woord meer uit!  En naast wie ga je lopen? Hebben we onze vaste maatjes, of wisselen we regelmatig van partner?  Na een aantal maanden loopt het steeds soepeler, en lang niet iedereen vindt het lastig om een praatje aan te knopen.

Er zitten een paar echte babbelkampioenen bij de club die mij kunnen vermaken met heerlijke verhalen. Zo weet ik nu hoe je een jonge pup ter grootte van een kalf moet opvoeden, of hoe je een haas fileert en verwerkt tot een heerlijke hazenpeper.  Ok, je hebt niks aan die informatie, maar daar gaat het niet om.  Echt lekker babbelen over van alles en nog wat is een talent en maakt het leven zo veel gezelliger.  Alleen jammer dat dit talent is bij mij wat minder ontwikkeld is.

Gelukkig heb ik daar nu een oplossing voor gevonden. Ik ben in de organisatie gestapt van de Stadshagenrun. Gezellig socializen, maar dan met een agenda, aktiepunten en een duidelijke doelstelling. Helemaal mijn ding dus. En gek genoeg komt het gebabbel dan  vanzelf…..