Elke hardloper komt op een punt dat het allemaal een beetje saai dreigt te worden.  Weer dat zelfde rondje lopen. Stukje fietspad, stukje stoep, of het vaste rondje door het park.  Als je dat herkent is het tijd voor Fartlek. Een raar Zweedse woord dat letterlijk 'snel spel' betekent.

Het is een speelse vorm van hardlopen waarin je gebruik maakt van je omgeving. Een heuveltje, een trappetje, het viaduct op en af.  Afwisselend in een sukkeldrafje en dan weer in een ferme sprint.  Fartlek kan je ook heel extreem uitvoeren, maar dan heet het free run.  Dan loop je bijvoorbeeld  tegen muren op maak je salto's over bankjes en spring je haasje-over over de brievenbus.

Als dat je wat lijkt moet je voor de grap eens kijken op Youtube. Gebruik free run als zoekterm en je weet niet wat je ziet! 

Maar goed, dat is aan mij niet besteed. Sommige dingen hoef je na je veertigste niet meer te proberen gelukkig. Maar Fartlek moet kunnen.  Nou heb ik mijn eigen looproutes al eens kritisch bekeken. Een paar bruggen, viaductjes en trappetjes heb ik al regelmatig in mijn parcour opgenomen. Ook met de loopgroep doen we op dinsdagavond wel eens een Fartlektraining maar heel speels en spannend kan ik het allemaal nog niet noemen.

Wat de Zweden nou echt met Fartlek bedoelen werd me duidelijk toen ik Mikael Blomkvist zag rennen in de verfilming van de beroemde Stieg Larsson boeken.

Door de Zweedse natuur, over de kale rotsen, springend over laaghangende takken, smalle paadjes omhoog en weer kronkelend naar beneden, stromende beekjes die overgestoken moesten worden.

Kijk dan wordt het pas spannend!  Die spanning kwam tot een hoogtepunt toen Mikael ook nog eens beschoten werd  door een sluipschutter en beschutting moest zoeken door van een bemoste heuvel af te duiken. Nou ja, dat gaat mij dan ook weer een beetje te ver, maar die natuur heeft mij wel geïnspireerd. Dus vroeg ik mij af: Welk stukje in de natuur rond Zwolle komt het dichtst bij de woeste natuur van Zweden?  Het Westerveldse bos natuurlijk!  Daar is een paar jaar geleden een mooie route aangelegd voor mountainbikers. Want zo zijn wij Nederlanders, als er geen stukje woeste natuur meer over is, leggen we dat zelf wel weer aan, en voorzien we het van talloze wegwijzers, want je zal maar verdwalen op die paar vierkante kilometer natuur! Ik besloot het pad op een rustig moment eens lopend te gaan verkennen. Dus toen sneeuw en ijs verdwenen waren ( Ja, het hoeft nu ook weer niet in alles een Scandinavische ervaring te worden) ben ik naar het Westerveldse bos gelopen om  Fartlek te ervaren zoals het ooit bedoeld was.  Eerst 4 kilometer warm lopen over de dijk en dan het bos in. Ik loop eerst de stijle heuvel op en stop dan even om op adem te komen. Dan sla ik af, neem een smal bospaadje, en even later sta ik tot mijn enkels in de modder en zak ik weg in de diepe bandensporten die de mountainbikes hebben achtergelaten. Dit is geen succes. Hier mis ik de harde rotsachtige Zweedse ondergrond. Ik besluit het hoofdpad weer te nemen en loop langs de vissersbootjes terug naar de dijk. Rechts van mij zie ik in de nevel een groep reeën grazen. Door een vergrootglas gezien kunnen ze zo doorgaan voor een groep elanden. En dat maakt mijn Fartlek ervaring weer helemaal goed. Over het rechte geasfalteerde pad loop ik moe maar voldaan terug naar huis.